Bij de charter aangekomen werden we verwelkomd door 2 “verplegers”, die maar vast begonnen met bloeddruk en andere metingen en of ik allergisch was, diabeet was enz. Bij het opstijgen werd ik zorgvuldig bij de arm vastgehouden en het viel me op dat de verpleger nogal zachte warme handen had. Later hoorde ik van Jan dat het misschien vroeger wel een man geweest was, maar tegenwoordig toch echt als vrouw door het leven gaat. Overigens heel normaal in Thailand, want op de voorpagina van de Bangkok Post zag ik later een levensgrote advertentie: “Sex change $ 1625,00. De verzorging was verder goed aan board en na een klein uurtje zetten wij voet op Thailandse bodem. Omdat het nogal moeilijk manoeuvreren was met een brancard, mocht ik te voet in en uitstappen. Het verdere vervoer ging met zwaailichten (zonder sirene) met plm 150 KM per uur richting hospitaal. De 2 begeleiders wilden uiteraard weer van alles weten, en ook wanneer en waar de pijn begonnen was enz. Even later werd dit gerapporteerd aan het hospitaal, zodat men daar alles in gereedheid kon brengen en geen vragen meer hoefde te stellen, (dacht ik). Niets is echter minder waar, het hele ritueel begon weer opnieuw. Voor het echter zover was werd ik geleid door een enorm gangenstelsel, waar geen eind aan leek te komen, tot men mij tot mijn stellige overtuiging ergens in een hall dumpte, vlak onder een rooster van de airco, waaruit een vreselijk koude lucht stroomde. In de verte hoorde ik Fank Sinatra zingen: “Straingers in the Nicht” en zo voelde het ook. Mijn eerste gedachte was dan ook: “Hier moet ik zo snel mogelijk weer weg zien te komen. Een klein legertje verpleegsters was inmiddels aangetreden om de nodige aansluitingen te maken. Evenals in Siem Reap zou ik dag en nacht aan de monitor liggen, die automatisch elk uur de bloeddruk zou meten, continu de hartslag en de hoeveelheid zuurstof in het bloed. Ik vroeg om 2 extra dekens, ik lag te klappertanden van de kou en vroeg of de airco wat minder kon. De dekens kreeg ik, de airco bleef als een gek blazen. Iedereen vertrok met de mededeling dat ik op de nop kon drukken als ik iets nodig had. Na enig aarzelen besloot ik daar toch maar gebruik van te maken en vroeg om nog een deken, die ik over mijn hoofd trok. Het was inmiddels 02.00 uur in de nacht. Ik begon net een beetje te dommelen, toen de deur open ging en er iemand binnen kwam, ik dacht een werkster, maar het kan ook een verpleegster geweest zijn. Zij droeg een trap en een stuk karton onder haar arm en hield samenzweerderig haar wijsvinger voor haar mond, schoof mijn bed opzij en begon met het stuk karton, wat precies de grootte had van het rooster, af te plakken. De koude luchtstroom hield op en ik kon haar wel zoenen. Dat ze mij daarna nog enkele keren gewekt hebben, nam ik maar voor lief. Tenslotte moeten zij ook hun werk doen.
Wednesday, 22 October 2008
Dat was even schrikken (deel 3)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
Ik vind het gewoon een spannend boeiend verhaal. Het is dat wel al weten dat het goed is afgelopen .. anders zou ik niet slapen vanancht ;-)
ReplyDeleteWacht maar af, het wordt steeds spannender. Ben zelf benieuwd hoe het afloopt.Olala!
ReplyDeleteNou schiet dan maar vlug op met deel 4 en 5 en 6 en 7 en de rest :-)
ReplyDelete