Dat was even schrikken (deel 2)

Dokter Bolleboos in Siem Reap had in al zijn wijsheid besloten dat de behandeling verder in Bangkok moest worden voortgezet, omdat hij toch aan een lichte hartaanval dacht en hij niet over de juiste middelen beschikte om dit vast te stellen.

Na veel heen en weer bellen en faxen met de verzekering in Nederland kwam uiteindelijk groen licht voor de repatriëring. Vanuit Nederland werd een speciale charter geregeld en zowel Jan als Ine zouden me mogen begeleiden, waar ik erg blij mee was. We hadden trouwens in onderling overleg al besloten dat in geval er maar 1 persoon mee mocht, het toch Jan zou zijn geworden, in verband met de taalbarrière. Ik voelde me best in staat om te lopen, maar daar was geen sprake van. Per brancard en aan het infuus werd ik naar de gereedstaande ambulance gereden, die op zijn beurt koers zette naar het vliegveld. De 2 begeleidende verplegers wilden wel graag wat vragen beantwoord zien en begonnen daarna met allerlei metingen, zoals bloeddruk, temperatuur etc.

De ambulance was niet bepaald van het nieuwste type en de schokbrekers konden dan ook weinig weerstand bieden tegen alle hobbels en kuilen. Gelukkig was het niet ver naar het vliegveld, waar bij aankomst een legertje politie en douanebeambten gereed stond om de nodige formaliteiten te vervullen. Een man, waarschijnlijk de hoogste in rang viel hierbij wel erg op. Cambodjanen zijn doorgaans vriendelijk en beleefd, maar hij was daarvan zeker niet het prototype. Waarschijnlijk heeft men stad en land af moeten zoeken om zo’n zuurpruim te vinden. Jan en Ine werden bevolen direct uit te stappen en de bagage mee te nemen.. Ik fantaseerde beurtelings dat ik als ondergrondse de Wehrmacht  een loer wilde draaien door op deze manier naar “Engeland” te vluchten, of dat ik meespeelde in een soort van oorlogsfilm.

Tot mijn verbazing keerde de ambulance en Jan en Ine mochten achteraf toch weer instappen.

Nogmaals werden alle pasporten zorgvuldig gecontroleerd. De “ijzervreter” scheen met een zaklantaarn in mijn gezicht en vergeleek dat nogmaals met mijn pasfoto. Blijkbaar was hij overtuigd. Op naar het vliegtuig, zou je zeggen en inderdaad zette de stoet zich in beweging, om even later echter weer rechtsomkeert te maken. Jan en Ine werden wederom verzocht om uit te stappen, met bagage. Te voet moesten ze verder de lange weg naar het vliegtuig afleggen. Onderweg kwamen ze hem nog een keer tegen, de bullebak, dit keer zonder zijn ondergeschikten en wat bleek: Hij kon zelfs glimlachen!