Dat was even schrikken (deel 6)

Mijn nieuwe kamer was zo mogelijk nog luxer dan de vorige, met als grootste pluspunt het feit dat ik de airco zelf kon regelen. Behalve een grootbeeld TV behoorde dit keer ook een waterkoker, een goed gevulde koelkast (nee, geen sterke drank) en zelfs een bankstel tot de standaard uitrusting. Verder was er een heus balkon met een droogrek. Ik was al vanaf 06.00 uur de vorige ochtend “nuchter” en begon een leeg gevoel te krijgen, vaak ten onrechte “honger” genoemd. Aangezien ik voor de CT-scan, die om 07.30 uur gepland stond, ook nuchter moest zijn, moest ik dat gevoel nog maar even trotseren.
Tot middernacht had ik doodstil achterover gelegen, zoals Olala mij bevolen had, maar klokslag 00.00 uur vond ik het welletjes en ben naar het toilet gegaan. De enige “pijn”die ik voelde was het strakke verband dat als een harnas om mijn onderlijf was bevestigd met zeer breed tape. Behalve de gebruikelijke onderbrekingen voor temperatuur en andere metingen had ik geslapen tot 06.00 uur. Twee verpleegsters stonden aan mijn bed met allerlei “schoonmaakmiddelen.” Ik dacht eerst even dat ze de kamer een flinke beurt wilde geven, maar ik bleek zelf het lijdend voorwerp te zijn. Ik probeerde hen duidelijk te maken dat mij beloofd was dat ik zelf mocht douchen, maar al gauw zag ik in dat tegenstand bieden niet zinvol was. Gelaten liet ik ze maar begaan. Wat mij wel opviel is dat zij de lichaamsdelen met de grootste kans op vervuiling over sloegen. Ik liet het maar zo, in het volste vertrouwen dat het een vergissing was en dat ik later toch nog zou kunnen douchen.
Mijn vermoeden bleek juist, want een kwartiertje later werd ik door de hoofdzuster persoonlijk bevrijd van mijn “harnas” en kon ik mij heerlijk douchen en scheren.
Tegen half acht werd er een rolstoel naar binnen geschoven door een verpleger, die mij duidelijk maakte dat ik daarin plaats moest nemen. Hij praatte aan een stuk door, maar niet tegen mij, maar in een walky-talky.. De lift was speciaal voor ons gereserveerd en precies om half acht werd ik afgeleverd bij de CT-scan
De aansluiting aan mijn linkerpols werd even meewarig bekeken en niet goed bevonden.
Vakkundig werd het geheel verwijderd en rechts opnieuw aangelegd. Ik moest afwisselend de adem inhouden en uitademen, wat allemaal d.m.v. figuren boven mijn hoofd duidelijk werd gemaakt. Wel werd er een flinke hoeveelheid radioactief materiaal door de nieuw aangebrachte aansluiting ingebracht, wat een enigszins warm gevoel veroorzaakte.
Na afloop werd me dan ook aangeraden om minstens 2,5 L water per dag te drinken om het spul zo snel mogelijk uit mijn lichaam te krijgen. Ik vroeg nog of het ook bier mocht zijn, maar dat viel onder de categorie “retorische vragen.” (Ik wist het antwoord al). De verpleger met de walky-talky, waarin hij nog steeds druk praatte arriveerde weer en bracht mij in de wederom gereserveerde lift weer “thuis”.
Uit verveling en ook een beetje slaperig dook ik maar weer mijn bed in. Toch kon ik de slaap niet echt te pakken krijgen. Hoewel alles verder goed was verlopen, had ik toch het gevoel dat ik licht gaf in het donker. Met tegenzin (ik HAAT water) begon ik toch maar aan de eerste liter water van de maar liefst 7 flessen die men voor mij had neergezet.
Ik pakte de afstandsbediening van de TV en zag tot mijn verbazing dat er bij “taalkeuze” ook gewoon voor Nederlands kon worden gekozen. Van de 59 kanalen die beschikbaar waren was er echter geen enkele Nederlandstalig. Wel was er de mogelijkheid om (betaald) films te kijken, (nee, geen erotische) Verder behoorde ook internetten en mailen tot de mogelijkheden, uiteraard ook tegen betaling. (Plm. 17,50 euro per dag.). Een goedkopere manier was het huren van een laptop (met gedesinfecteerd toetsenbord) voor plm. 10.00 euro per dag.
Gelukkig had ik die zelf meegenomen en voor plm. 2,00 euro per uur online gaan.
Een nadeel was dan weer dat je dat uur niet in etappes kon gebruiken. Ook je eigen rekening was te bekijken via je eigen TV scherm en betalen was ook geen probleem. Ook dat kon met je afstandsbediening. Het nummer van je creditkaart was al bij de inschrijving genoteerd en door een simpele druk op de knop zou de betaling een feit zijn.
De deur ging open en Jan en Ine kwamen binnen, bijna op de voet gevolgd door een dokter met assistente, die een geweldig grote enveloppe bij zich droeg.
De dokter stelde zich voor en zei longarts te zijn. Hij had de longfoto’s nauwkeurig bestudeerd zei hij, maar slechts 1 verdacht plekje gevonden.
De enorme enveloppe ging open en hij liet het stipje zien. Ik kon hem uit de droom helpen.