Dat was even schrikken (Deel 1)

Please, please? Bijna smekend vroeg de verpleegster mij om plaats te nemen in de rolstoel. Het kostte mij moeite aan het idee te wennen. “Ik ben niet ziek hoor!” Sputterde ik tegen, maar dat was ik blijkbaar wel. Natuurlijk, ik had een beetje pijn gehad in de borst en was voor alle zekerheid even langs het internationale ziekenhuis in Siem Reap gegaan. Bij de balie werd ik al direct met de prijslijst geconfronteerd. Als ik het er mee eens was mocht ik onderaan tekenen. O ja, ook nog een kruisje dat je het zelf gaat betalen. Ik overwoog nog even om over de prijs te gaan onderhandelen, maar achtte de kans op resultaat erg klein. Langzaam aan kwam daar de hele procedure op gang, van hartfilmpje tot x-ray en steeds weer dezelfde vragen beantwoorden : Bent u allergisch voor medicijnen? Bent u diabeet? Rookt u? Drinkt u? Bent u gezond? Hoewel de modernste apparatuur aanwezig was in dit overigens mooie splinternieuwe gebouw heeft men er blijkbaar nooit over nagedacht om deze gegevens te koppelen. Uiteindelijk kwam ik dan bij de (Thaise) dokter terecht. Een nog jonge sympathieke man, type bolleboos. Hij stelde zich voor maar gaf me geen hand. Hij wilde wel iets meer over me weten, of ik allergisch was voor medicijnen, diabeet was, rookte, dronk en of ik wel gezond was. Hij noteerde alles zorgvuldig met een potlood met een uiterst zorgvuldig geslepen punt. Hij wist even voldoende zei hij, maar ik moest eerst nog maar even wat onderzoekjes ondergaan te beginnen bij bloedonderzoek. Bent u allergisch? NEE NEE NEE!Tijdens het bloed afnemen begon weer die stekende pijn in de borst terug te komen. Het gaf me een soort van opluchting, zo van: “Gelukkig, ik ben hier niet voor niets.” Ondertussen zat mijn familie (vrouw, zoon en schoondochter) geduldig te wachten. De stand is momenteel $840,- zei zoon Jan in het voorbij gaan, ik dacht even dat het over de beurscrisis ging maar het bleek dat de financiële afdeling van het ziekenhuis regelmatig verslag uitbracht over de ‘kosten tot heden’. Na nog een scan volgde dan het tweede consult bij de aardige bolleboos. “Het is mogelijk toch een attack geweest”, verklaarde hij. Ter verduidelijking tekende hij met het scherpe potlood heel nauwkeurig een slagader met een vernauwing. Om zijn vermoeden te bevestigen was er meer onderzoek nodig, maar over die middelen beschikte dit ziekenhuis niet dat moest in Bangkok gebeuren, wel kon hij hier alvast beginnen met medicatie en monitoring, een nieuwe prijslijst kwam tevoorschijn. Nieuwe prijzen, nieuwe voorwaarden: “Sign here please” and here and here and here etc. Op de afdeling waar plaats was voor 7 bedden, maar waar slechts 1 patiënt aanwezig was stonden al enkele verplegers klaar met een vriendelijke Cambodjaanse glimlach op de lippen. Bent u….? NEE! Gestoken in een belachelijke outfit en voorzien van allerlei slangen en zelfs zuurstof in de neus lag ik daar plotseling ziek te wezen en nog steeds had ik het idee dat men mij dat allen maar trachtte wijs te maken, zelf wist ik wel beter! (dacht ik)